Thee en treinen

Sri Lanka is heel bekend om de thee, die hier groeit, de Camellia Sinensis. Vandaag maken we een rit de bergen in , daar groeit de thee. De route gaat langs allerlei plantages, die bijna allemaal Engelse namen dragen. Zaheem legt ons het een en ander uit over de verwerking van thee, ik heb vannacht wel geslapen maar toch kan ik mijn ogen niet open houden tijdens zijn verhaal. Twee uur later stoppen we bij Glenloch een theefabriek, eerst wandelen we door de fabriek en zien hoe de thee, gedroogd, gerold, gebroken en eventueel gemalen wordt, een lopende band systeem waarbij nog veel gebruik gemaakt wordt van vrouwenhandjes. Er is goed te zien dat de meeste machines stilstaan, dit is een klein toneelstukje om inzichtelijk te maken hoe het proces gaat. Aan het eind staat een machine , computergestuurd, die door 1 persoon wordt bediend en er 3 overbodig maakt. Het enige wat meestal nog wel met de hand gaat is het plukken. Zaheem vertelt wat voor soorten en kwaliteiten er zijn daarna mogen we proeven, de rondleiding eindigt in de winkel. Het is niet zo dat omdat je de thee bij de theeboer haalt het hier goedkoper is. Als je weet dat ze hier een maandsalaris van 120 tot 180 euro verdienen  vraag je je af waar het geld blijft.

Na de lunch rijden we door naar het treinstation van Nuwara Eliya, dit dorp ligt op een hoogte van 1892 meter en is het middelpunt van de thee productie. Dit dorp is in 1818 per ongeluk ontdekt door een Britse ambtenaar. Veel Engelsen hadden het moeilijk in Sri Lanka vanwege het benauwde en broeierige klimaat. Nuwara Eliya heeft een microklimaat en de lucht is veel  gezonder. Veel mensen kwamen hierheen om vakantie te houden,  er is dan ook veel Engelse architectuur te vinden. De busrit langs de thee plantages was al mooi maar nu gaan we met de lokale trein, een boemeltje door het landschap. Eerst is er nog wat consternatie, er staat een man in een geweldig costuum, je moet toch wat voorstellen als je zo'n pak mag dragen( de conducteur) met onze reisleider te praten , er is iets niet goed met de reservering. Uiteindelijk mogen we toch als laatsten de trein in. We zitten tussen Engelse jongelui, het lijkt wel een schoolreis. De uitzichten zijn mooi, heel veel theeplantages, heel groen soms een bijna Nederlands aandoende tuintje op het station. De lucht verandert, wat  mooie foto's geeft en net voor we in Bandarawela aankomen begint het hard te regenen, de bus staat naast het station en brengt ons snel naar het Orient hotel, beetje vergane glorie, we zijn de enige gasten.