Weer naar huis

Onze reis loopt ten einde, vanmorgen rustig aan doen, het wordt een lange dag/nacht. Helaas is vroeg opstaan routine geworden dus toch om 6 uur wakker maar we doen rustig aan. Buiten is het al weer 29 graden. Het vertek is vastgesteld op 13.00 uur, zolang hebben we ook de kamer, fijn.

Als we naar buiten kijken, we zitten aan een doodlopende straat, aan het eind is het een soort vuilnisbelt,  zien we voor de lege huizen een soort markt ontstaan. Kleine vrachtwagens staan langs de kant en anderen komen langs, leveren wat af of nemen wat mee. We gaan nog even koffiedrinken in het straatje aan de overkant, net iets meer het "echte") Vietnam. Terug op de kamer kleden we ons om voor de reis. Om 13.00 uur vertrek. 3 en een half uur later zijn we weer in HCMC . Onderweg worden we nog  even bezighouden door Ronald die op leuke wijze in het Engels Dan bedankt, Lelo werpt zich op om met een klein praatje onze enveloppen aan Harro te overhandigen. Onze laatste maaltijd nuttigen we in hetzelfde restaurant als toen we aankwamen. Nog een keer zien we hoe de doos met kikkers opengaat( spitsuur) in Saigon. Iedereen een mondkapje op een grote  helm en beschermende kleding, een trui met hoodie, sommige vrouwen hebben een soort schort voor , soms zelfs een hele complete jas en handschoenen. Pfft wij krijgen het al warm als we het zien maar alles om niet bruin te worden. Bruin worden is alleen voor de mensen die op het land werken.  We komen om half 8 aan op het vliegveld en er staat al een hele lange rij, geduld is een schone zaak, uiteindelijk hebben we 2 plaatsjes helemaal achteraan in het vliegtuig elk aan een kant van het gangpad. Klaar voor de eerste 10 en 1/2 uur. We gaan de nacht in dus hopelijk kunnen we wat slapen. Zo dicht bij de keuken en het toilet is niet echt een pretje maar we moeten er wat voor over hebben.Nu nog 4 uur naar Amsterdam en dan met de auto naar huis.zijn we thuis.

Vietnam was een bijzondere reis met een heel hoog oorlogsgehalte.  In tegenstelling met Thailand veel minder cultuur. Je vindt wel overal de verheerlijking van Ho Chi Min terug. Het land wil heel graag mee in de vaart der volkeren, ze zijn nu de snelst groeiende ecomie van de wereld maar er vallen wel heel veel mensen van de wagen of blijven achter, zoals het nu gaat.  Je zou willen dat iedereen er op vooruit gaat maar dat is zeker niet zo.

We hebben dit blog bijgehouden voor ons zelf omdat het ontzettend veel indrukken zijn die je soms de volgende dag al bijna niet meer weet. Maar weten dat er allerlei mensen meelezen maakt het extra leuk. Het is wel een werk maar zo is het de moeite waard. Onze dank voor het meelezen en alle lieve en leuke berichtjes, ook van onbekenden, top.

Misschien tot een volgende reis. Alhoewel, de jaren gaan tellen maar wie weet.